maandag 21 mei 2018

Vision Quest

De Vision Quest

Vorig jaar deed ik een leiderschapsopleiding.
Ik nam er zelfs een sabbatical voor op.
Dit op aanraden van de opleiding.
Wat ik eerst belachelijk vond… 
Maar later begreep en zelfs van genoot.


Ik maakte een innerlijke reis.
Met alle ups en downs.
Ik maakte ook een fysieke reis naar India.
Om daar te werken vanuit een ander perspectief.


De Vision Quest was ook een onderdeel.
Ik had daar nog nooit van gehoord.
Het werd voor mij een levensveranderende ervaring.


 Een Vision Quest is een oud overgangsritueel.
Een zogenaamde 'Rite de Passage' die mensen helpt
 om van het ene stadium van het leven naar een ander te gaan. 
In dit ritueel zoek je in de natuur de afzondering op.


Door in het onbekende te verblijven ontstaat er iets nieuws, 
waarmee je weer terug keert naar je dagelijks leven. 

Tijdens de Quest eet je niet, je mag wel water drinken. 
Door te vasten stel je geest en hart open.
Je blijft ook één nacht wakker. 



 De Quest bereid je voor met een medicijnwandeling.
Op een rustige plek in de natuur.
Je wandelt van zonsopgang tot zonsondergang of andersom.
In stilte zonder telefoon, kompas of andere hulpmiddelen.

Je gaat de natuur in om antwoord te vinden.
Op de vragen die bij jou (onbewust) spelen.
Onze voorvaderen beschouwde de natuur als helend.
De natuur als medicijn: vandaar de naam medicijnwandeling.


Zelf maakte ik mijn wandeling in de bossen.
Waarbij ik tijdens mijn wandeling pas ontdekte,
dat ik voor een oude plek uit mijn jeugd had gekozen.


Tijdens de wandeling gingen vele deuren open.
Ik liep het pad, de gevoelens en de dromen van mijn jeugd.


In het vliegtuig naar Portugal kon ik mijn ervaring pas verwoorden. 
Het is zo bijzonder dat de natuur en stilte zo'n impact hebben.


In Portugal verbleef ik op een berg.
Van zonsopgang tot zonsopgang.
Zonder slaap, eten of een tent om te schuilen.
Het bleek niet van belang te zijn.

Het was werkelijk een magische ervaring.
Ik was in al mijn drukte bijna vergeten dat ik zelf natuur ben.


Afgelopen jaar deed ik wat ik voelde dat ik moest doen.
Ik volgde vele trainingen en ontmoette mooie mensen.
Ik moest er ook vaak weer afscheid van nemen.
Soms zelfs voor altijd…


Ik maakte een imperfecte zwaan.
Hij is niet voor mensen die van perfectie houden.
Hij staat symbool voor schoonheid.

Na mijn medicijnwandeling maakte ik ook een 'lelijk' eendje.
Samen staan voor ze transformatie en het kind in jezelf.


Daarnaast is het gewoon een lief keramiek duo:
Beautiful Imperfect Swan & Ugly Duckling

Ze zijn vanaf vandaag te koop in mijn webwinkel


Wat betreft de Vision Quest:

Eind juni ga ik een week op Vision Quest in Zweden.
Ditmaal ga ik vier dagen/nachten alleen de natuur in.

Ik weet niet waarheen het leidt.
Ik weet alleen dat ik dit pad graag wil lopen.


—***


NB. De eerste twee foto's zijn gemaakt in India. Alle andere zijn gemaakt in Portugal voor en na mijn vision quest. Tijdens de Quest mag je alleen papier/pen meenemen om notities te maken. (Telefoons, fototoestellen, laptops, iPads of andere hobby-achtige spullen - wol, verf, klei e.d. - zijn niet toegestaan.)
De laatste foto's zijn gemaakt in mijn atelier.

BewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewarenBewaren

zaterdag 3 maart 2018

Trans shaping, de trend voor 2018

Trans shaping 
oftewel doen is het nieuwe zijn

Ik begon met Instagram om mijn passie voor mijn keramiek en interieur te delen. Gewoon voor de lol en ontspanning, maar tot mijn grote verbazing volgen momenteel ca. 17.500 duizend mensen uit de hele wereld de foto's van mijn interieur… 



Ons interieur, gezin en mijn keramiek is inmiddels in woonblogs, kranten, tijdschriften en woonbladen in o.a. Nederland, Duitsland en Amerika verschenen. We kwamen zelfs op televisie bij het programma Binnenstebuiten.


Nu had ik vorig jaar vier maanden sabbatical dus alle tijd om op al die verzoeken in te gaan. Want de uiteindelijke interviews en foto's zijn 'de kers op de taart', maar aan elke fotoshoot gaat een hoop gepoets en opruimwerk vooraf. Daarnaast is het met onze zes puberende kids best een uitdaging om ons huis met een leeg aanrecht en lege wasmanden te kunnen presenteren…


Inmiddels ben ik weer ruim 36 uur per week aan het werk. Dus moest ik wel even diep nadenken toen deze week een aanvraag voor een woonblad uit Zuid-Afrika kwam, waarvoor ze 'even' twee dagen naar Nederland willen komen vliegen… 

Nou vind ik het óók heerlijk om mij te bewegen - net als blijkbaar vele anderen - tussen al die verschillende werelden. 's Avonds in mantelpak een vergadering over het armoedebeleid van een klein stadje aan de Waal, 's morgens in spijkerbroek in het drukke Rotterdam mijzelf druk maken om de jeugd aanbesteding en aan het einde van de middag schuif ik met mijn bruine overall tien zelfgemaakte keramieke geluksvisjes in de oven terwijl ik ondertussen zeven wasmanden vuile was in mijn (ruim 12.000 maal over de hele wereld gelikete) groene wasmachine draai...


'Trans shaping' noemt trendvoorspeller Lidewij Edelkoort deze trend. Waarbij we continu van rollen en identiteit wisselen. Zo wissel ik de hele week door van moeder naar regiodirecteur, van levenspartner naar pottenbakker, van bezorgde dochter naar spirituele coach, van woonblogger naar toezichthouder, van perskaarthouder naar eigenaar webwinkel, van magische avatar naar influencer, van beste vriendin naar fanatieke hardloopster en ga zo nog maar even door…


Of zoals Lidewij Edelkoort voorspeld heeft voor 2018: Eén betekenis is geen betekenis. What you see is not what you get. Jouw waarheid is een ander dan die van mij.

Dat klopt ook helemaal. Trouwens ook voor mijn Instagram foto's...

Want onze bejubelde wasmachine staat in een ijskoude garage waar je nauwelijks kan lopen van de rotzooi en het gele stukje muur boven de wasmachine is het enige toonbare en geverfde stukje in deze hele garage...
De besneeuwde tuin is een foto van vorig jaar, want de sneeuw was al weg toen ik na een lange dag werken pas thuis kwam. 
De inloopkast is altijd een puinhoop, zowel voor als na de foto. Maar alle zooi schuif ik om het hoekje, dus zie je niet. 
De heerlijke geroosterde visjes van de BBQ werden koud, omdat ik zo nodig de tafel op de foto wilde zetten… (Leuk zo'n vriendin met instagram…) 
De veranda moet ik altijd opnieuw mintgroen verven als er een fotograaf komt, omdat de houten planken continu 'zwarte hars tranen' huilen.



En onze kerstboom heeft dit jaar zeker twee weken alleen met lichtjes gestaan, omdat ik te lui was om de ballen erin te hangen. 

'Maar perfectie is saai" en "onaf" is trend volgens Lidewij. 
Laat dat mij nu ook enorm aanspreken!!






NB. Bijbehorende foto's van mijn huis en tuin verschenen allen eerder op Instagram @redcherryrodekers
NB2. Druk hier als voor het blog van www.Stylink.nl als je meer wilt lezen over alle maatschappelijke, woon en modetrends die Lidewij voorspeld heeft voor 2018.











BewarenBewarenBewarenBewaren

woensdag 28 februari 2018

Beautiful World: Alice Phoebe Lou

Alice Phoebe Lou

Soms
komt er iemand voorbij die mij raakt
Zonder
dat ik daar duidelijke woorden aan kan geven
Hart
zaken betreft dat meestal

En kan ik niet anders
dan moet ik delen
dus hierbij

Alice Phoebe Lou 

twintig jarige Zuid-Afrikaanse straatartieste
sing a song writer en reizigster









Volg ook haar prachtige foto's op haar instagram account: @alicephoebelou



Dit is deel 1 in een nieuwe serie 'oh beautiful world' door @redcherryrodekers

maandag 25 september 2017

over systemen, hartzaken & inpakpapier

over systemen van het hart
of hoe ontwerp je je eigen inpakpapier

Ik hang net de telefoon op.
School van mijn zoon. Waar hij is?
Ik weet het niet. Ik ben op mijn werk.
Mijn zoon is maandag altijd bij zijn vader.


Hij blijkt onderweg in de bus.
Natuurlijk verslapen en veel te laat ingestapt...
Als ik hem na het telefoontje van school bel.


Of ik voortaan wil inloggen via hun schoolportaal.
Zei de dame nog. Die ook haar werk doet.
Die dit portaal vast niet zelf bedacht heeft.
Waar alleen ouders op kunnen inloggen.
Die echter op hun werk zijn.


Vorige week stond ik 15 minuten in de wachtlijn.
Nadat ik haar telefoontje miste omdat ik in vergadering zat.
Na twee keer verkeerd doorverbinden.
Zeiden ze dat ze er niet meer was.
Nee, ik kon niets doorgeven.


Mijn zoon is zeventien.
Ik woonde al op mijzelf op die leeftijd.
 Droomde over schrijfster of schilderes worden.
Omdat ik mijn gevoel kwijt kon.
In dingen creëren.


Ik werd beide niet.
Verdronk in mensen en systemen.
Van uitgeverijen, exposities en opleidingen.

Ging uiteindelijk als activiteitenbegeleider de zorg in.
Groeide door tot een creatieve directeur.


Ook ik ben bekend met de systemen van de dame aan de telefoon.
Ze lijken er regelmatig met ons van door te gaan.

Misschien vandaar mijn onverklaarbare behoefte.
Om zelf met de hand inpakpapier te ontwerpen.
Wat ik helemaal niet nodig heb.
Maar het is zo fijn iets te doen.
Waar ik iets bij voel en vat op heb.

Al kan het met een designprogramma vast sneller.
Gelukkig hoef je je bij een hobby niet te verantwoorden.


Ik werkte met een potlood, potje Oost-Indische inkt, 
kroontjespen, (overtrek)papier, lineaal en een schaar.

Ik tekende zes figuurtjes: een stoere zwaan, 
een kwetsbaar eendje, een klavertje vier, een hart, 
een bloesem en twee rode kersen.

Plakte die bij elkaar in een groepje en trok ze over.
Dit tweede vel knipte ik in vieren.
Daarna legde ik ieder stuk op de hoek schuin tegenover.
Deze plakte ik allemaal weer vast.
Daarna trok ik alles op een derde vel over.


En voilà, mijn eigen ontwerp voor op een zeefdrukraam.
Het patroon loopt aan alle kanten in elkaar over.

Waardoor ik een oneindig groot oppervlakte zou kunnen bedrukken.
Ik begrijp heus wel waarom mensen blij worden van systemen.

Toen tekende ik plots nog één extra rode kers.
Op het open 
stuk. 
Gewoon omdat het zo voelde.
Ik weet dat ik al een dubbele kers had…

Maar sommige beslissingen zijn nu eenmaal irrationeel.


Ook weet ik dat die laatste kers nu eigenlijk nog één keer,
linksboven het klavertje terug moet komen.
Om het patroon kloppend te houden.

Maar ik tekende daar niets…

Ook maakte ik er geen zeefdrukraam van.


Want zo gaat dat met systemen.
Ze bedenken geeft vreugde.

Maar om al die vellen nu te moeten bedrukken







--------------------------------------------------------------------
Ontwerp en foto's zijn gemaakt in mijn eigen studio, veranda, tuin en huis.
Kopiëren mag alleen met toestemming van corinep68@hotmail.com



dinsdag 21 februari 2017

SOULSOUP

Soep maken ontspant.
Het is een soort van yoga.
Ik schreef het al eerder.
Het is een meditatief moment voor mij.


Ik houd van het kiezen en snijden van de groenten.
Daarom houd ik ook zo van de markt in India.
De prachtige vormen, kleuren en geuren die vrij komen.
Het langzaam sudderen van ui, knoflook en rode peper.
Ik houd zelfs van de grote gietijzeren pan met deksel.


Het is alsof door al dat hakken, pruttelen en mixen…
niet alleen de courgettes, tomaten, paprika's en citroenen,
maar dat het hele leven uiteindelijk samen komt 
tot een interessant geheel met diverse smaken.



Coaching, yoga en wellness is een weldaad voor mijn geest.
Maar uiteindelijk maak ik het liefst gewoon soep.


-***-


Op verzoek, voor wie ook graag zelf soulsoup wil maken:
Recept:

Hak fijn:
1 rode ui (of paar sjalotjes of andere ui)
4 knoflook tenen
1 rode peper (zonder zaad)
Sudder deze ca. 5-10 minuten in een grote pan met 1 flinke eetlepel olijfolie. 
(Eventueel ook met wat stukjes verse gember.)

Hak grof:
2 courgettes
1 rode paprika
1 rode peper (zonder zaad)
Gooi deze erbij.
Bak even beetje aan en sudder vervolgens alles op laag (zo'n 20-30 minuten) met deksel half op de pan en af en toe even roeren.
Voeg daarna 1 of 1,5 bouillongroentetablet (zonnatura) toe.
Sudder nog even door terwijl je alles goed roert dat dit niet aanbakt.
Voeg evt. nog geraspte citroenschil toe, schepje currypasta of verse zwarte peper.

Kook water.
Voeg dit toe, start met ca. 1/3 liter water, roer en laat het samen zo'n 5 minuten koken. Zet daarna de staafmixer erop tot de soep glad is of met klein beetje structuur. Maar net wat je lekker vindt.

Proef.

Voeg naar smaak meer water toe en evt. im combinatie met een beetje melk (kokos, soja of koe), room of creme fraiche.(Dit doe ik zelf niet. Ik houd van koolhydraatvrij. Voeg alleen soms een klein scheutje kokosmelk toe bij het vocht.)

Voeg verse citroen of limoensap toe. (Doe ik lekker veel, maakt de soep echt af.)

Proef. 

Voeg evt. meer citroen en verse zeezout of zwarte peper toe.

Maak een fijngesneden topping voor op de soep bij het uitserveren:

Bijvoorbeeld:
- verse basilicum
- verse tomaat
- biologische feta
- verse rode peper
- verse bieslook

en/of:
- garnaaltjes (met flink wat zeezout/zwarte peper erop)
- stukjes gerookte zalm
- stukjes gerookte forel

Maar ook pijnboompitten, parmezaan, geroosterd speltbrood, zure room e.d. kunnen natuurlijk uitsteken.







zondag 19 februari 2017

India part 1

India

Mijn kleren ruiken nog naar India.
Ook al zijn ze al gewassen.
De kleuren en de mensen.
Ze staan nog op mijn netvlies.

Ik zag wel eens.
Dit soort foto's.
Maar het voelde niet.
Als iets van mij.

Ik durf mijn camera.
Niet zomaar te richten op een ander.
Maar wat als die ander.
Welwillend naar je terug kijkt?

India 💖


NB. Met mijn opleiding 'Leadership & Entrepreneurship Advancement Program' (LEAP) van de Baak ging ik 8 dagen naar India. Om in diverse projectgroepen te werken met en voor een groot microkredietbedrijf in het zuiden van India. In een paar zeldzame niet ingevulde uurtjes, die we de laatste dag voor de presentatie hadden namen we zelf snel een taxi naar een lokale markt.